Column: Toevallige ontmoeting

Vorige week donderdag was ik aanwezig bij de presentatie van het gedicht van Brecht Reintsema (20), dat geplaatst is op de kiosk ‘De Muur’ in hartje stad. De ingebruikname ging snel. Brecht Reintsema, studerende in Amsterdam, had de eer overgedragen aan haar ouders. En ik zag twee trotse ouders die ingenomen waren met het product van hun dochter. Ik probeerde na de presentatie nog even na te praten op het terras maar dat mislukte. Immers, de aarde draait haar rondjes had ik zojuist in het gedicht gelezen. Dus toog ik op mijn vouwfiets richting restaurant Nationaal. Even uitwaaien op het terras. Er hingen wel grijze wolken als een deken over me heen, maar het briesje kietelde en de droge witte streelde mijn tong.

Hij zat op het terras en ik merkte dat ik hem ergens van kende. Ik houd er van om mensen spontaan aan te spreken en goede dag te zeggen. Maar hij was mij te snel af met zijn begroeting, dus nam ik plaats aan het tafeltje naast het zijne. Uitwaaien, laat die frisse lucht maar door mijn hoofd waaien dacht ik. Lekker weertje was zijn opmerking, hier moet je even de tijd voor nemen. Ik nipte aan de droge witte, en bij het eerste slokje dacht ik die man die ken ik. Even was ik terug in de tijd. De Hengelose Es. Het Tranendal destijds genoemd. Johan Bosboomstraat, van Naarden de speeltuinman, Paul van Slijpe de zanger/muzikant. Marleen Fonotaba met zoon Onktinus. De Heilig Hart Kerkpastoor de Kruif, de Charitas, het pastoraal concilie samen met de moeder van Jeffry Spalburg.

En plotseling, ik wist het. “Had jij vroeger niet die 4=6 winkel aan de Leefsmastraat? Jij was toch ook bij de vrijwillige brandweer? En naast jouw winkel was toch de drogist Jeursen en mode zaak Vinke?” Even stond hij perplex. “Ja dat klopt, en wie ben jij?” Ik vertelde dat ik met mijn gezin ook daar op de Hengelose Es had gewoond. Ik kon het ook niet laten om hem te herinneren aan die vrouw die bij hem in de winkel werkzaam was destijds, die vrouw met die aardbei neus. Een daverende lach. “Ja dat klopt. Maar ik ben Wim Bruggink.” Hoe mooi, ik was weer eens in een fijn gesprek beland.

Wim is al jaren met pensioen, woont naar tevredenheid in Hengelo. Hij staat monter en opgewekt in het leven! “Ik heb genoeg om me bezig te houden”, zegt hij. Een mens moet bezig zijn en bezig blijven. En zo is het, het gaat er om je leven zinvol in te vullen. Al woon ik zelf niet meer in Hengelo ik vertoef er geregeld. Even terug in de tijd, Wim Bruggink en ik. Wij maken u deelgenoot na ons vervolggesprek aanstaande dinsdag bij Riekie en Jose. Bij goed weer op het terras met een droge witte. Het heeft mij goed gedaan deze toevallige ontmoeting. Toevallig? Toeval bestaat niet.

Kaatjeknip
Reactie: knipkaatje@gmail.com

Meer berichten