Foto: charliebard.com

Column: Goede tijden, slechte tijden

Afgelopen zaterdag ging ook bij restaurant Nationaal het terras weer open. Vriend Eric had speciaal bij Rikie een tafeltje gereserveerd. Maar ik moest het om gezondheidsreden even afblazen. Sorry Eric volgende keer beter. Ook ben ik, ondanks dat ik ben gevaccineerd, toch ook nog wel aan de voorzichtige kant. De afgelopen week was het voor mij, maar zeker voor Ben ten Have de dag van de verrassing. Want hij ontdekte dat de kinderwagen van zijn ouders, die in de oorlog als transportmiddel was gebruikt om wapens te vervoeren (1940-1945) een plek had gekregen in ons Hengelo’s Museum. En dat na meer dan 76 jaar terugvinden en tot die ontdekking komen maakt je verhaal nog completer. We houden vast aan jouw verhaal dat we gaan schrijven. Ook de ontdekking van de documenten die zijn bewaard bieden stof om het verhaal compleet te maken. We gaan aan de slag want we mogen niet vergeten. Vergeten, het kan je zomaar overkomen.

Door corona waren ook aan mij beperkingen opgelegd, maar ik probeerde toch met haar de contacten te onderhouden. De oud-collega van mijn overleden lief. De praatgrage en gezellige collega van de stoffenzaak Juffrada in Groot Driene destijds. Jarenlang, werkten ze er samen. Later runde ze haar winkeltje in de Kasbah. Tot voor vijf jaar geleden, gelet op haar leeftijd stopte ze met haar activiteiten. Jopie van het winkeltje, ze had haar Herman thuis een (BH) Hengeloer. Samen brachten ze de oude dag door tot dat haar Herman kwam te overlijden. “Het is stil in huis, ik praat tegen de muren”, waren haar opmerkingen. Corona legde ook ons beide beperkingen op. Onze overheid had nagelaten ook haar en vele ouderen met haar, om te leren gaan met PC, iPad, Facebook en Skype.

De telefoon was en bleef ons communicatiemiddel. Niet iedere week maar minstens eens per maand, tot het begin van dit jaar de contacten verminderden. Ik sta opnieuw voor haar deur voor de derde keer er wordt niet open gedaan. Zaterdag haar zoon gebeld en de verwachting wordt bevestigd. Moeder is verhuisd en opgenomen in ‘t Hof. Het verlies van haar man en vriend heeft er zeker toe bijgedragen. Nu mis ik dubbel, haar heerlijke gekwebbel.

Natuurlijk ga ik haar bezoeken in overleg met het personeel waar ze nu woont. Vraag me wel af of ze me nog zal herkennen, ik weet het haast wel zeker. Want als ik haar belde sprak ze altijd zonder dat ik mij voorstelde: “Ik herken je aan je stem”. Goede tijden, vervlogen tijden. Wat geweest is, is geweest en komt niet weer. Als we corona onder controle hebben breken andere tijden aan.

Kaatjeknip
Reactie: knipkaatje@gmail.com

Meer berichten