Column: Hengelo blijft in beweging

De mensen die in Hengelo de oorlog hebben meegemaakt worden met het jaar schaarser. Goed is dat u en wij, de redactie van de Hart-kranten, aandacht blijven geven aan de verhalen die zijn opgeslagen in de hoofden van de nog in leven zijnde inwoners van Hengelo. Verhalen die niet verloren mogen gaan en die wij graag met u willen gaan delen. Het zijn de Hengelose senioren die aandacht geven aan de actualiteit in Hengelo. Velen volgen de verhalen over Hengelo in oorlogstijd, en dat brengt reacties met zich mee en verhalen die kostbaar zijn, verhalen die we nog niet hebben gehoord en gedeeld, waarvan wij u deelgenoot gaan maken.

De vele reacties op de artikelen in de Hart-krant rond de verzetshelden Theo van Loon, Frank Santman en Dolf Nijhof geven weer dat bij de senioren in Hengelo die de oorlog hebben meegemaakt, opnieuw beelden worden opgeroepen waarbij men aangeeft dat men niet mag en niet wil vergeten wat zich in Hengelo in oorlogstijd heeft afgespeeld. Het verhaal van Johan Thuss over de verzetsheld Theo van Loon, heeft veel reacties opgeleverd. Ik werd gebeld door de 88-jarige Henk ten Have. “Weet je mijn broer zat ook in het verzet. Met de verhalen die nu opnieuw in de krant verschijnen wil ik ook mijn verhaal met jullie delen over mijn overleden broer Ben ten Have, die ook in het verzet zat en een godsgrondige hekel had aan de Moffen. Ik herinner mij als de dag van vandaag wat zich destijds bij ons thuis in Hengelo in oorlogstijd heeft afgespeeld.” Helder van geest, deze 88-jarige, verhalen die op zijn netvlies staan en in zijn geheugen zijn opgeslagen. Hij gaat ons informeren en het verhaal delen over zijn broer Ben, het verzet en de verzetsgroep waarvan zijn broer deel vanuit maakte. Hengelo is in beweging in vele opzichten. Ik mocht opnieuw ervaren de betrokkenheid van Jos en Veronique Jambor, twee ingezetenen van Hengelo die zich nauw verbonden voelen met Theo van Loon, zij zijn het die het monument van de Hengelose verzetsheld aan de Grobbenweg mede in ere houden. Beiden niet in Hengelo geboren, toch voelen zich verbonden met Hengelo de stad, zijn inwoners en zijn helden. Respect is er ook voor Eric Hochstenbach die aandacht blijft vragen voor mensen met een aangeboren dan wel een gekregen beperking. Zijn verhaal over de medeburgers in onze samenleving treft u elders in deze krant. Het wordt steeds mooier in de stad, het Ebenau pand is bijna gesloopt. Verdwenen zijn de top streetart werken van de Hengelose kunstenaars, maar daar komt iets moois voor terug. Ik overdenk, zittend op het terras bij Rikie restaurant Nationaal, glaasje droge witte, vrienden om mij heen en zicht op de fonteinen met spelende kinderen, het water is terug in Hartje stad. Ik overdenk toekomstgericht, Hengelo leeft.

Kaatjeknip
Reactie: Knipkaatje@gmail.com

Meer berichten