Column: Complimenten!

Hij belde met de mededeling dat hij was uitbehandeld, kort en zakelijk, geen enkele emotie hoorde ik in zijn stem. Hij had nu nog maar één ding, en dat was zorg. Zorg om hoe het met zijn vrouw verder moest. Conflicten met zijn zoon hadden er toe geleid dat er een breuk was ontstaan. Twee koppige mannen en moeder zat daar tussen in.

Krijgt ze een overlijdensuitkering en kan ze gebruik blijven maken van het vrij reizen? Hij was vroeger een echte vakbondsman die precies wilde weten waar hij recht op had. Zijn vader was van hetzelfde laken een pak. ‘We hebben plichten maar ook rechten’, stond er op zijn voorhoofd. Hij was er een van het houtje en hij zorgde ervoor dat zijn stem bij de verkiezingen niet verloren ging. Vroeger zat hij in mijn groep, een man waar je op kon rekenen en die altijd voor je klaar stond. Nu kon ik iets terug doen.

Nadat ik navraag had gedaan bij de desbetreffende instanties belde ik hem terug en gaf uitleg over de mogelijkheden die er waren. Het was voor mij een telefonische mededeling, maar met ook wat advies. We spraken over van alles en nog meer. Wanneer je verder moet met deze slechte mededeling, immers ik kon mijn eigen ervaringen met hem delen. Ik had niet een goed gevoel toen ik dacht dat hij de verbinding wilde verbreken. Maar hij had nog niet opgelegd en ik hoorde hem praten met zijn vrouw. “Hij heeft het mooi voor ons uitgezocht, zo zie je maar, goed dat ik lid ben van de vakbond ben gebleven.” Ik kon het niet laten om zijn koppige zoon te informeren. Die bleek in het geheel niet koppig te zijn. Nog diezelfde dag ging hij bij zijn pa op bezoek. Wat ze gezegd hebben, ik kan er alleen maar naar raden.

Ik was uitgenodigd bij de crematie, en daar stond hij, zijn zoon. Spijkerbroek, T-shirt, lange haren en lange baard, de kunstenaar. Ik kon mijn tranen niet bedwingen, toen hij timmerman en kunstenaar die rode roos legde op de kist van ruwe planken. Zelf gemaakt en beschilderd met kleuren blauw en geel. Het deed mij denken aan de trein die op weg ging naar het eindstation. Mooi, heel mooi compliment van een zoon naar zijn vader.

Augustus 2020. Vijf jaar en drie maanden later. Afscheid genomen van zijn moeder. Vrij reizen heeft ze na het overlijden van vader niet gebruikt. Ze verbleef vier jaar als dementerende in het verpleeghuis. Ik kon het niet laten om even mijn hand op zijn schouder te leggen en een blik van verstandhouding, ondanks de corona.

Kaatjeknip: September 2020

Reactie: Mail knipkaatje@gmail.com

Meer berichten